Przypadki Bartka Przypadka - cz. 3.

Tajemniczy mężczyzna spojrzał w lewo, następnie skierował swoją głowę w prawo. Bartek mógł teraz przyjrzeć się mu bardzo dokładnie. Gość ubrany był, jak wcześniej zaobserwował chłopak, cały na czarno. Teraz jednak widział więcej szczegółów.

Po pierwsze nieznajomy miał na głowie czarny kapelusz, z szerokim rondem. Podobne widział Bartek w westernach. Sądząc po stanie nakrycia, był już bardzo wysłużony. Takie samo wrażenie sprawiał skórzany płaszcz, sięgający do kolan, dżinsowe spodnie oraz buty. Właśnie buty najbardziej przerażały chłopca, choć sam nie wiedział dokładnie dlaczego. Były to glany, które musiały służyć właścicielowi już wiele lat, o czym świadczyły liczne przetarcia. Z kolei na cholewce błyszczały ćwieki.



Nieznajomy odwrócił się w stronę kryjówki chłopca, odchylił nieco kapelusz i... patrzył. Bartek poczuł ciarki na plecach. Był przekonany, iż jego schron został zdekonspirowany. Nie poruszył się jednak... Widział teraz twarz "czarnego": ciemna broda, szerokie usta, duży nos i oczy, które były niesamowicie niebieskie. Czuł na sobie ich spojrzenie.

- Pójdziesz ze mną. - odezwał się nieznajomy. - Pójdziesz ze mną. - powiedział ponownie, gdyż za pierwszym razem nie doczekał się reakcji.

Bartek ani myślał się poruszyć. Strach sparaliżował go i choćby chciał, nie był w stanie wykonać żadnego ruchu. Nie wiedział, co robić. Po prostu się bał.

- Wyjdź stamtąd. - ponownie powiedział nieznajomy, cały czas spokojnym, lecz stanowczym tonem.

To, co uczynił chłopak zaskoczyło jego samego, gdyż rozsunął płaszcze i zrobił jeden krok. Mógłby przysiąc, że jegomość jest jakimś magiem, czarownikiem lub kto tam wie kim jeszcze. Z pewnością dysponuje nadnaturalnymi siłami, które zmusiły Bartka do opuszczenia kryjówki.

Teraz stali naprzeciw siebie, w odległości około dwóch metrów. Przypatrywali się sobie w milczeniu. Chłopak nie wiedział kompletnie, co ma zarobić - uciekać, błagać o litość, czy... I wtedy kolejny piorun uderzył gdzieś bardzo blisko...

- W końcu cię odnalazłem, młodzieńcze. Teraz wyrównamy nasze rachunki. - głos nieznajomego nie brzmiał już przyjaźnie, chociaż czy kiedykolwiek tak było.

Bartek głośno przełknął ślinę. Nie był w stanie wykrztusić z siebie żadnego słowa. Nagle usłyszał odgłos zamykanych drzwi samochodu, który najwidoczniej zaparkowano na podjeździe.

 To rodzice! Są w niebezpieczeństwie!!! Jak ich ostrzec? - myślał gorączkowo w duchu.

Było jednak za późno. Słyszał już, jak dwie pary stóp są stawiane na kolejnych schodach, jak zbliżają się do drzwi. Teraz już widział sylwetkę matki oraz ojca. Jego słów, na widok nieznajomego, przypominającego Hagrida,, nie zapomni do końca życia...

- Kuzyn Rudolf?! Kuzyn Rudolf! Kopę lat! Nie spodziewał się ciebie. Co cię do nas sprowadza? Widzę, że poznałeś już naszego syna Bartka. - z nieukrywaną radością powiedział tata Przypadek.

- Kuzyn Rudolf? Czyli wujek Rudolf? - w końcu odezwał się Bartek.

Ostatnią scenę, jaką zarejestrował jego mózg, był serdeczny uścisk nieznajomego oraz ojca. Po czym chłopak zemdlał...